Δεν πρόλαβε να «στεγνώσει το μελάνι» της από κοινού απόφασης – πρόκλησης της Δημοτικής Αρχής και μείζονος μειοψηφίας για αλλαγές στο επίδομα του Δήμου προς τους γιατρούς του νοσοκομείου, ώστε να δικαιούνται οικονομική ενίσχυση και οι ιδιώτες γιατροί που μπαίνουν στο ΕΣΥ και μάθαμε τελικά στην πρόσφατη συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου, το Σάββατο 28/03, ότι το κονδύλι των 150.000 ευρώ για το 2026, δεν έχει εγκριθεί από την Οικονομική Υπηρεσία και πως ουσιαστικά τα χρήματα αυτά απλά δεν υπάρχουν.
Το περίεργο είναι πως στη συνεδρίαση του ΔΣ στις 10/03 το θέμα αποσύρθηκε από τον εισηγητή της μείζονος μειοψηφίας, σε συνεννόηση με την Δημοτική Αρχή, για να υπάρξει σύμφωνη γνώμη της Οικονομικής Υπηρεσίας σχετικά με το απαιτούμενο κονδύλι για την κάλυψη του επιδόματος. Τελικά, το θέμα ήρθε στο ΔΣ στις 19/03 χωρίς όμως ποτέ να υπάρξει ενημέρωση, πολύ περισσότερο σύμφωνη γνώμη της Οικονομικής Υπηρεσίας, όπως έγινε εκ των υστέρων γνωστό.
Τι σημαίνει αυτό με απλά λόγια; Πως για επιδοτήσει και τους ιδιώτες γιατρούς, η Δημοτική Αρχή θα πρέπει να βρει χρήματα, δηλαδή να κόψει κονδύλια από άλλες δράσεις και υπηρεσίες που θα έπρεπε να παρέχει στους δημότες.
Πρόκειται για πολιτική επιλογή η οποία όχι μόνο αποδέχεται την κυβερνητική πολιτική για την Υγεία, αλλά μετακυλύει το κόστος στην τοπική κοινωνία.
Η Λαϊκή Συσπείρωση ανέδειξε, ακόμα μια φορά, τις πραγματικές αιτίες που το νοσοκομείο Σύρου, συνολικά το ΕΣΥ, είναι υποστελεχωμένο οι οποίες δεν είναι άλλες από την κυβερνητική πολιτική που οδηγεί στην περεταίρω εμπορευματοποίηση της Υγείας. Στάθηκε στα πραγματικά αιτήματα των υγειονομικών και στηλίτευσε την επιλογή επέκτασης του επιδόματος σε ιδιώτες γιατρούς. Αντιπρότεινε να δοθεί το επίδομα μονό σε όσους γιατρούς έχουν αποκλειστική σχέση εργασίας στο ΕΣΥ (να εξαιρεθούν δηλαδή οι ιδιώτες που μπαίνουν στο ΕΣΥ, αλλά και οι γιατροί του ΕΣΥ που ασκούν παράλληλα ιδιωτικό έργο) και να επεκταθεί το επίδομα και στο νοσηλευτικό προσωπικό. Με αυτή την ξεκάθαρη θέση ήταν η μόνη παράταξη που καταψήφισε την απαράδεκτη αυτή πολιτικά απόφαση, χωρίς «ναι μεν, αλλά».
Πάγια θέση μας είναι πως τα επιδόματα μπορεί να είναι ένα βοήθημα για να καλυφθεί ένα μέρος του αυξημένου κόστους ζωής. Δεν είναι όμως η λύση και σίγουρα δεν μπορεί να παρουσιάζεται ως απάντηση στους χαμηλούς μισθούς, ούτε των γιατρών, ούτε των νοσηλευτών, ούτε συνολικά των εργαζομένων στο Δημόσιο, που παλεύουν να σταθούν όρθιοι. Κανένα επίδομα δεν αποτελεί πραγματικό κίνητρο για να έρθει ένας γιατρός να μείνει μόνιμα στο νησί, όταν ξέρει ότι θα έρθει σε ένα υποστελεχωμένο επαρχιακό νοσοκομείο, με τεράστιες ελλείψεις, με εξαντλητικές συνθήκες δουλειάς και χωρίς ουσιαστική δυνατότητα επιστημονικής εξέλιξης.
Η Δημοτική Αρχή και η «βολική» αντιπολίτευση απέδειξαν με την απόφαση τους να επεκταθεί το επίδομα και σε γιατρούς ιδιωτικού δικαίου πως στηρίζουν και ενισχύουν την κυβερνητική πολιτική, όσο και αν προσπαθούν στα λόγια να φανούν ανεξάρτητοι. Αντί να υπερασπιστούν το δημόσιο σύστημα, ανοίγουν τον δρόμο ώστε ο Δήμος να επιδοτεί μέχρι και ιδιώτες. Δηλαδή το κράτος δεν προσλαμβάνει, φέρνει ιδιώτες και ο Δήμος τους πληρώνει. Και να το πούμε και πιο ωμά: δεν μπορεί ο Δήμος να καλείται να επιδοτεί γιατρούς που δραστηριοποιούνται στον ιδιωτικό τομέα, συνεργάζονται με ομίλους Υγείας και ιδιωτικές κλινικές και σε πολλές περιπτώσεις χρησιμοποιούν το δημόσιο σύστημα ως πεδίο πελατείας. Την ίδια στιγμή που οι νοσηλευτές, το διοικητικό προσωπικό, οι τεχνικοί, η καθαριότητα, άνθρωποι που κρατούν καθημερινά με αυταπάρνηση όρθιο το νοσοκομείο, είναι πιο κακοπληρωμένοι.
Η πραγματική λύση είναι γνωστή και τη ζητούν οι ίδιοι οι υγειονομικοί εδώ και χρόνια. Αυξήσεις στους μισθούς, ένταξη στα βαρέα και ανθυγιεινά, επαναφορά του 13ου και 14ου μισθού, ουσιαστική βελτίωση των όρων εργασίας. Σε αυτή την κατεύθυνση θα έπρεπε να πιέζει ο Δήμος, μαζί με τους εργαζόμενους του νοσοκομείου, όχι να έρχεται να καλύψει με επιδόματα αυτά που το κράτος αρνείται συνειδητά να δώσει. Έτσι, δεν λύνεται το πρόβλημα. Απλώς καλείται ο δημότης να πληρώνει, ξανά και ξανά.