ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΣΤΑΘΟΠΟΥΛΟΥ
Για τους περισσότερους δρομείς, το άγαλμα του Λεωνίδα στη Σπάρτη είναι ο απόλυτος προορισμός. Για τον Δημήτρη Μπάιλα, ήταν απλώς το “checkpoint” για να κάνει αναστροφή. Ο Συριανός δρομέας δεν ολοκλήρωσε απλώς τον αυθεντικό Φειδιππίδειο άθλο, τον δάμασε. Διένυσε 490 χιλιόμετρα σε 3 ημέρες, 7 ώρες και 28 λεπτά, καταγράφοντας τον κορυφαίο χρόνο που έχει πετύχει ποτέ Έλληνας αθλητής στη διοργάνωση. Πίσω από τους αριθμούς, όμως, κρύβεται μια ιστορία που ξεπερνά τον αθλητισμό: μια μάχη με τις παραισθήσεις της νύχτας, την απόλυτη σωματική εξάντληση και τη μοναξιά της διαδρομής. Λίγες μέρες μετά τον ιστορικό του τερματισμό κάτω από την Ακρόπολη, ο “Iron Man” της Σύρου ανοίγει τα χαρτιά του και περιγράφει πώς ένας εργαζόμενος οικογενειάρχης κατάφερε να μετατρέψει τον πόνο σε μία μεγάλη επιτυχία.
Οι περισσότεροι δρομείς έχουν ως στόχο τη Σπάρτη. Εσείς έπρεπε να φτάσετε εκεί και να γυρίσετε πίσω. Τι πέρασε από το μυαλό σας τη στιγμή που αγγίξατε το άγαλμα του Λεωνίδα και ξεκινήσατε την επιστροφή; Όταν δήλωσα συμμετοχή στον αυθεντικό Φειδιππίδειο Άθλο είχα σαν στόχο την ολοκλήρωση του αγώνα. Φτάνοντας στο άγαλμα του Λεωνίδα στην Σπάρτη τα συναισθήματα δεν μπορούν να περιγραφούν με λόγια. Χαρά, ενθουσιασμός, δέος και ικανοποίηση γιατί είχα φτάσει στον χρόνο που ήθελα. Το μυαλό μου ήξερε ότι έχω διανύσει την μισή διαδρομή και παρέμεινα συγκεντρωμένος στον στόχο του τερματισμού που ήταν η ίδια η αφετηρία, η Αθήνα.
Εβδομήντα εννέα ώρες συνεχούς κίνησης σημαίνουν ελάχιστο ή καθόλου ύπνο. Πώς βιώσατε τις νύχτες στον δρόμο; Υπήρξαν στιγμές σύγχυσης ή παραισθήσεων και πώς καταφέρατε να παραμείνετε συγκεντρωμένος; Ο ύπνος είναι ένα από τα ζητήματα που πρέπει να διαχειριστείς σωστά σε αυτόν τον αγώνα, αν κοιμηθείς πολύ δεν θα μπορέσει το σώμα να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις του. Αν πάλι κοιμηθείς λίγο κινδυνεύεις με έντονες παραισθήσεις. Με την καθοδήγηση του προπονητή μου Δημήτρη Κασσίμη, και έχοντας την εμπειρία από προηγούμενους αγώνες, κρίνοντας και εκ του αποτελέσματος, κρατήσαμε τις ισορροπίες. Φυσικά υπήρχαν στιγμές σύγχυσης για τις οποίες είχα προετοιμαστεί στο ότι πρέπει να εμπιστεύομαι το ρολόι μου βλέποντας τον χρόνο και τα χιλιόμετρα, παρόλο που και αυτό ήταν πολύ δύσκολο. Σε αυτό έπαιξε σημαντικό ρόλο και η διοργάνωση η οποία από την αρχή του αγώνα με έκανε να νιώσω ασφαλής, οπότε πίστευα ότι ακόμη και να χαθώ λόγω σύγχυσης θα μπορέσουν να με βρουν. Όσο αφορά το κομμάτι των παραισθήσεων, που ήταν πολύ περισσότερες, τις αντιμετώπισα με ψυχραιμία προσπαθώντας να δώσω λύση σε κάθε παιχνίδι του μυαλού. Σημαντικό ρόλο σε αυτό έπαιξε η ομάδα υποστήριξής μου που ήταν μαζί μου και αφουγκράζονταν τις ανάγκες μου δίνοντας μου αυτό που χρειαζόμουν πριν καν το αντιληφθώ, καθώς γνωρίζουν την προσωπικότητα μου, τον χαρακτήρα και πώς να με εμψυχώσουν.
Σε έναν αγώνα τέτοιας διάρκειας, συνήθως κάποια στιγμή το σώμα δίνει τη δική του μάχη. Θυμάστε πού βρισκόσασταν όταν ήρθε εκείνη η στιγμή και τι ήταν αυτό που σας έκανε να συνεχίσετε; Στην διάρκεια του αγώνα και μετά τα 250 χλμ. στην επιστροφή μου προς την Τεγέα, ξεκίνησε να με ενοχλεί το αριστερό μου πόδι, αρχικά το αντιμετώπισα με κρύο τζελ και αλλαγή παπουτσιών, όμως όσο περνούσε η ώρα χειροτέρευε και τότε ομάδα μου ήρθε σε τηλεφωνική επαφή με φυσικοθεραπευτές μου από την Σύρο προκειμένου να μας καθοδηγήσουν και έπειτα απευθύνθηκαν στην διοργάνωση. Όταν με είδε ο γιατρός από την διοργάνωση συνειδητοποίησα ότι στην πραγματικότητα δεν μπορούσε να με βοηθήσει πρακτικά, όμως λέγοντας μου ότι πρέπει να συνεχίσω αποδεχόμενος τον πόνο ήταν αυτό που με βοήθησε στο να φύγει το μυαλό από τον πόνο του ποδιού και να συγκεντρωθεί στον στόχο. ΄Ετσι και έγινε. Άλλαξα για άλλη μια φορά τα παπούτσια μου και συνέχισα. Μετά τη Νεμέα και στην διαδρομή προς Κόρινθο είχε ήδη νυχτώσει, είχα αποβάλλει από την σκέψη μου τον πόνο στο πόδι. Επιστρέφοντας στην Σύρο μετά από τις οδηγίες του γιατρού μου επανήλθε το πόδι μου τις επόμενες ημέρες.
Διαβάστε την συνέχεια του άρθρου.