Μαμάδες, ξέρω· η μέρα τρέχει, κι εσείς μαζί της. Υποχρεώσεις, λίστες, δουλειές… δύσκολοι καιροί για παραμύθια. Κι όμως, αξίζει να πατήσετε «παύση». Γιατί το παραμύθι δεν είναι απλώς μια διαδικασία πριν τον ύπνο· είναι μια μαγική στιγμή με το παιδί σας.

Το παραμύθι έχει τη δύναμη να ενώνει όσα φαίνονται ασύνδετα. Είναι μια στιγμή που η φωνή σας γίνεται γέφυρα προς έναν κόσμο αλλιώτικο, που χωράει δράκους, νεράιδες, φόβους και ελπίδες. Όσα παιδιά μεγαλώνουν με παραμύθια είναι τυχερά.

Εγώ ήμουν. Η μητέρα μου, αν και δεν αποφοίτησε από το δημοτικό, κι ενώ είχε τέσσερα παιδιά, έβρισκε καλοκαιρινά μεσημέρια να «μαγειρεύει» ιστορίες με το μυαλό της, φορώντας την ποδιά της στην κουζίνα. Αυτές οι στιγμές με οδήγησαν να γίνω συγγραφέας και ψυχολόγος - να αγαπήσω τις ανθρώπινες ιστορίες και να νοιάζομαι τον άγνωστο απέναντί μου.

Τι χαρίζουν τα παραμύθια;

1. Δύναμη και ανθεκτικότητα. Μας δείχνουν ότι η ζωή είναι δύσκολη, μα και όμορφη – και ότι μπορούμε να τα καταφέρουμε.

2. Ταύτιση που θεραπεύει. Μέσα από τους ήρωες, τολμάμε όσα δεν τολμάμε στην πραγματική ζωή· ή βρίσκουμε συναισθήματα που μας καθησυχάζουν. Όπως η Κοκκινοσκουφίτσα που κάνει αταξίες αλλά ξέρει πως η μητέρα θα την συγχωρέσει.

3. Αντιμετώπιση φόβων και κατανόηση του διαφορετικού. Οι δράκοι, οι ξυλοκόποι, οι βασιλιάδες και οι ξένοι καλλιεργούν την περιέργεια και την ενσυναίσθηση. Το παιδί μαθαίνει να μπαίνει στη θέση του άλλου και να συμπονά.

4. Απαντήσεις στα μεγάλα “γιατί”. Ακόμη και για τον θάνατο: το παλικάρι που δεν βρήκε το αθάνατο νερό, βρήκε όμως το νόημα της ζωής μέσα από την αγάπη.

5. Αποδοχή του εαυτού. Το ασχημόπαπο που γίνεται κύκνος μας θυμίζει ότι όλοι έχουμε μέσα μας μια ομορφιά που κάποτε θα ανθίσει.

6. Απλή και καθαρή αφήγηση. Με αρχή, μέση και τέλος – με περιπέτεια, ευχές, έρωτα και ελπίδα.

7. Ηθική καλλιέργεια. Γιατί η ανάπτυξη του νου δεν αρκεί χωρίς την καλλιέργεια της ψυχής.

Περισσότερο από μια ιστορία
Κάποτε, όλη η οικογένεια μαζευόταν γύρω από ένα παραμύθι, κι αυτό τους ένωνε. Σήμερα, πολλά παραμύθια γίνονται υπερβολικά ρεαλιστικά – και ξεχνούν να ξεκουράσουν την ψυχή.

Κι όμως, όταν το παιδί πει:
«Μαμά, θα μου πεις ένα παραμύθι;»
δεν ζητά μόνο ιστορία· ζητά σύνδεση, μοίρασμα, σχέση.

Κι όταν, μαμά, αφήνεις για λίγο το τρέξιμο και κάθεσαι να το πεις, του δείχνεις στην πράξη:
«Μπορεί να έχω πολλές ασχολίες, αλλά βρίσκω χρόνο να μοιραστώ μαζί σου θαύματα· πιστεύω κι εγώ στα όνειρα και στις ευχές που πραγματοποιούνται. Κι έχω ανάγκη, όσο κι αν μεγάλωσα, να ταξιδεύω μαζί σου στη φαντασία – σαν σε καταφύγιο».

*Η Μαρία Καμπάνταη είναι κλινική ψυχολόγος και συγγραφέας τριών βιβλίων που φωτίζουν καίριες πτυχές της ανθρώπινης ψυχής. Στον «Ανελκυστήρα» αναδεικνύει την ψυχική ανθεκτικότητα και δίνει πρακτικά εργαλεία για τις δυσκολίες της ζωής. Στο «Μαμά...» αγγίζει με τρυφερότητα και επιστημονική ματιά τη βαθιά σχέση μητέρας και παιδιού. Στο «Οι καλές μέρες ξεκινούν με καφέ» υμνεί τις μικρές καθημερινές στιγμές που φέρνουν ισορροπία, χαρά και ελπίδα. Μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί της στο Instagram: @maria_kabadai