Γνώμες

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΘΕΟΦΑΝΕΙΩΝ (Ματθ. 3, 13 - 17)

Γνώμες 05/01/2019 13:55
ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΘΕΟΦΑΝΕΙΩΝ (Ματθ. 3, 13 - 17)

Όταν ο Ιησούς έφτασε στην ηλικία των 30 περίπου ετών έρχεται από τη Γαλιλαία στον Ιορδάνη ποταμό, προς τον Ιωάννη τον Πρόδρομο, για να βαπτιστεί απ’ αυτόν. Είναι η ώρα που για να φανερώσει ποιος είναι σπάει την ηθελημένη σιωπή Του, εξέρχεται από τη μυστηριώδη Του αφάνεια, αποδεσμεύεται από το στενό οικογενειακό Του περιβάλλον και αρχίζει το δημόσιο έργο Του. Βαπτίζεται μάλιστα ανάμεσα σε δικαίους και αμαρτωλούς, διδάσκοντας την ταπείνωση, διότι ως Θεάνθρωπος δεν αποδιώχνει και δεν υποτιμά κανέναν, αφού γεννήθηκε για τη λύτρωση όλων.

Ο Πρόδρομος Ιωάννης, ο μεγάλος ασκητής της ερήμου και αγωνιστής της αληθείας, βλέπει τον Ιησού να έρχεται προς το μέρος του από μακριά, και λέει στους παρευρισκόμενους: «ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΜΝΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ, ΠΟΥ ΠΑΙΡΝΕΙ ΠΑΝΩ ΤΟΥ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΤΗΝ ΑΜΑΡΤΙΑ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ». Τον ονομάζει λοιπόν ο Ιωάννης προβατάκι, αμνό, εικόνα της πραότητας και της υπομονής, που προορίζεται να θυσιαστεί ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ, για όλη την Οικουμένη. Ο Βαπτιστής δεν έχει στο μυαλό του μόνο το πασχάλιο δείπνο των Ιουδαίων και την ανάλογη συμβολική του, αλλά εκείνο το αρνί που θυσίασαν οι Εβραίοι κατά την τελευταία νύχτα πριν την Έξοδό τους από την ανελευθερία της Αιγύπτου και που αποτελεί εικόνα του Μεσσία Χριστού. Άλλωστε το φάγανε τότε ψητό ΚΑΙ ΟΛΟΚΛΗΡΟ, χωρίς να του σπάσουν τα κόκαλα, όπως και στον σταυρωμένο Χριστό, πάνω από 1.200 χρόνια μετά τα γεγονότα της Εξόδου, οι στρατιώτες ΔΕΝ ΣΠΑΣΑΝΕ ΤΑ ΚΟΚΑΛΑ ΤΩΝ ΜΗΡΩΝ, αφού είχε ήδη εκπνεύσει. Αποκαλύπτεται δηλαδή, από τη βάπτιση ήδη του Χριστού, ότι ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ Ο ΣΤΑΥΡΙΚΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ.

Εισάγει επομένως ο Ιωάννης στην έννοια ενός ταπεινού Μεσσία, όχι του πανίσχυρου και πολιτικο-θρησκευτικού που περίμεναν οι ομοεθνείς του, ο οποίος άγιος Απεσταλμένος θα έσωζε τον κόσμο με τις δοκιμασίες και τις πληγές Του, όπως και ο Ησαΐας υποδεικνύει, 800 χρόνια προ Χριστού. «ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ (τον δείχνει με το δάκτυλό του και για εκείνους που τον αγνοούν) για τον οποίο εγώ σας είπα», συνεχίζει ο Ιωάννης, ότι «ύστερα από εμένα έρχεται κάποιος που είναι ανώτερός μου, γιατί ΥΠΗΡΧΕ ΠΡΙΝ ΝΑ ΓΕΝΝΗΘΩ» (Ιω. 1,30). Είναι βέβαιο ότι μιλάει εδώ για τον Ιησού ως τον προϋπάρχοντα αιώνιο Θεό. «Και εγώ κάποτε δεν ήξερα ποιος είναι, τους λέει ο Βαπτιστής, «για να τον γνωρίσει όμως ο Ισραήλ, για να φανερωθεί η λαμπρή Του δόξα, γι’ αυτό ήρθα εγώ και βαπτίζω ΜΕ ΝΕΡΟ». Μέχρι τότε ο Ιησούς εθεωρείτο γιος του ξυλουργού Ιωσήφ. Κατά τη βάπτισή Του έγιναν για πρώτη φορά τα αποκαλυπτήριά Του ως Υιού του Θεού.

Από ταπείνωση ο Ιωάννης δεν ήθελε να βαπτίσει τον Ιησού: «Εγώ έχω ανάγκη να βαπτιστώ από σένα και εσύ έρχεσαι σε μένα;» του είπε. Ο Ιησούς όμως του απαντά: «Ας τ’ αφήσουμε

τώρα αυτά, γιατί πρέπει να εκπληρώσουμε και οι δυο μας ό,τι προβλέπει το σχέδιο του Θεού». Ταπεινά λοιπόν εκπληρώνει σ’ όλη Του τη ζωή τις ΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ της Παλαιάς Διαθήκης για τον Μεσσία, με ΑΠΟΚΟΡΥΦΩΜΑ το πλήρες δόσιμο του εαυτού Του, την υπακοή στο Θεό μέχρι θανάτου, σε αντιδιαστολή με τους πρωτόπλαστους που είχαν αρνηθεί το θέλημα του Κυρίου. Τότε ο Ιωάννης δεν τον εμπόδισε πλέον στο να βαπτιστεί.

Μόλις βαπτίστηκε ο Ιησούς, «ΒΓΗΚΕ ΑΜΕΣΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΝΕΡΟ». Εδώ ο ευαγγελιστής Ματθαίος (3,16) θέλει να τονίσει την αναμαρτησία του Ιησού και άρα και την θεότητά Του, αφού ο μόνος αναμάρτητος είναι ο Θεός. Η Ορθόδοξη Εκκλησία κατά το Μυστήριο του Βαπτίσματος ακολουθεί τον ίδιο συμβολισμό: Της τριπλής βύθισης στο νερό της κολυμβήθρας -ταφής ως προς την αμαρτία- και της έγερσης ως προς την νέα χριστιανική ζωή, δυνάμει της Αναστάσεως του Χριστού.

«Και ιδού, ΑΝΟΙΞΑΝ ΓΙ’ ΑΥΤΟΝ ΟΙ ΟΥΡΑΝΟΙ ΚΑΙ ΕΙΔΕ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΣΑΝ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ»: Πολύ σημαντικό είναι ότι εμφανίζεται και το τρίτο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος, ως ξεχωριστή ύπαρξη, με μορφή περιστεριού που δηλώνει την ανεξικακία, ακεραιότητα και πραότητα, να γίνεται αισθητό με μοναδικό τρόπο στους παριστάμενους, όπως διασώζουν και οι άλλοι ευαγγελιστές, «ΝΑ ΚΑΤΕΒΑΙΝΕΙ» από τον Ουρανό, δηλαδή από τον θεϊκό τόπο των Αποκαλύψεων και Δυνάμεων, «ΚΑΙ ΝΑ ΕΡΧΕΤΑΙ ΠΑΝΩ ΤΟΥ», για να κατοικήσει ΜΟΝΙΜΩΣ, σε διάκριση από τους προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης στους οποίους εχορηγείτο προσωρινά. Στον Ιησού δωρίζεται ως στον ηγέτη της νέας αγιασμένης ανθρωπότητας, που είναι η Εκκλησία, ως αρχή εσωτερικής απελευθέρωσης και ειρήνης, της θείας υιοθεσίας των ανθρώπων και των εγκαινίων νέας καρδιακής σχέσεως των ανθρώπων με το Θεό.

«Ακούστηκε τότε μια φωνή από τα ουράνια που έλεγε: ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΣ ΜΟΥ ΥΙΟΣ, αυτός είναι ο Εκλεκτός μου, στον οποίον αναπαύομαι και δια του οποίου η σωτηρία». Ο Πατέρας Θεός φαίνεται εδώ ότι ο ίδιος ενθρονίζει ως Μεσσία τον Χριστό με το Άγιο Πνεύμα. Χρίεται ο Ιησούς βασιλιάς του νέου κόσμου του Θεού, ενός κόσμου πλέον χαράς δικαιοσύνης, ειρήνης, ελευθερίας. Και ο Ιωάννης διακήρυξε φανερά και είπε: «Είδα το Πνεύμα να κατεβαίνει σαν περιστέρι από τον ουρανό και να μένει πάνω του. Εγώ δεν τον ήξερα ποιος ήταν, Αυτός όμως που με έστειλε να βαπτίζω με νερό, ο Θεός δηλαδή, Εκείνος μου είπε: “Σε όποιον δεις να κατεβαίνει και να μένει πάνω Του το Πνεύμα, ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΟΥ ΒΑΠΤΙΖΕΙ ΜΕ ΑΓΙΟ ΠΝΕΥΜΑ”.

Ο Κύριος γεννήθηκε ως άνθρωπος και ζώντας ως διάκονος και υπηρέτης για μας, μαρτύρησε δια του λόγου και δια του αίματός Του για να ενωθούν οι πιστοί με το Θεό και να ζήσουν αιώνια. Και εμείς, ακολουθούντες τον Αρχηγό της Ζωής, οφείλουμε να δαπανώμεθα υπέρ των άλλων, να παλεύουμε κατά των παθών και να μαρτυρούμε την Τριαδική αλήθεια, διάγοντες εν ταπεινώσει και μετανοία, αφού είναι γνωστό πως «η βασιλεία του Θεού κερδίζεται με προσπάθεια και την κατακτούν αυτοί που αγωνίζονται» (Μτθ. 11,12).

Εικόνα από: pixabay/ free pictures and photos